Overleef ik de laatste etappe tot mijn pensioen?

Je ouders gingen met pré-pensioen, zelf heb je veel VUT premie betaald en je zit inmiddels al een jaar of vijftien op het eindstation van je loopbaan. Pensioenopbouw is al jaren geleden afgegleden naar middelloon en nét nu je voorzichtig dacht aan pensioneren mag je er nog wat jaren bijtikken. Gelukkig héb je nog wel een baan. Waar haal je dan nog de energie vandaan om die bron van kennis en ervaring dagelijks in je werk te leggen. Aan alle kanten hangen er namelijk donkere wolken boven jouw loopbaan.

Voor HR behoor je tot het meubilair. De jaarlijkse beoordeling is een prettig gesprek over vakanties en oh ja… de doelen voor volgend jaar. Je weet bovendien dat je naam bij diverse reorganisaties al eens in de top 10 stond.

Welke mogelijkheden heb je dan nog als baby-boomer? Opleidingsbudgetten gaan namelijk al jarenlang naar de nieuwe medewerkers. En “Sorry, meer budget is er niet”. Ondertussen heeft iedereen het wel over een leven lang leren, flexibele- en brede inzetbaarheid, en bijblijven met de nieuwste ontwikkelingen.

Ook komt duurzame inzetbaarheid meer-en-meer in de belangstelling. Helaas begint dit container begrip tot een HR stokpaardje te verworden.

Volgens recente EU subsidieregels kan zelfs verzuimbestrijding hieronder vallen. Naar mijn mening ontbreken er in het inzetbaarheidsverhaal 2 essentiële zaken;

#1 Ruim door werkgevers gevulde kassen van de O en O fondsen.
Deze in branche-CAO’s overeengekomen fondsen hebben jaar op jaar moeite om aan hun doelstellingen te voldoen en lijken vervreemd van de werkvloer. De eerlijkheid gebied te vertellen dat lokale HR afdelingen vaak te druk zijn om de O&O papierwinkel te doorlopen. Een gemiste kans dus.

#2 De rituele dans van de beoordelingscyclus moet worden doorbroken.
Van verplicht HR nummer moet dit instrument nieuw leven worden ingeblazen. Enkele bemoedigende initiatieven zie ik op internet al voorbij komen. Voor deze doelgroep moet dan meer specifiek worden gekeken naar een zinvol perspectief om de schat aan kennis en ervaring ten goede te laten komen aan het bedrijf. Niet alleen omdat dit bedrijfseconomisch zinnig is, maar vooral vanuit het oogpunt van de medewerker die aankijkt tegen een doorstart in een loopbaan waarvan hij had gehoopt dat die binnenkort zou kunnen stoppen.

Frits Smits – Januari 2016